اشعار بهرام بهرامی

پیله شد پاره ولی پروانه ای در آن نبود!

کرم دقت کرد و چون پروانه ها چندان نبود!

✔

زندگی را سر به سر جبر و ستم دید و سرود:

پس دگردیسی فریبی بیش در زندان نبود؟

✔

کرم جامانده، شنید از طعنه ی پروانه ها

خواهش آزادی او از صمیم جان نبود!

✔

شازده شاید که آن روباه را اهلی کند!

کی ولی خوک حریص جاه را اهلی کند!

✔

او فقط سیاره اش را اشتباهی رفته است!

تا که موجودات اشتباه را اهلی کند!

✔

بی خبر از آنچه در روی زمین رخ می دهد

آمده این حسرت جانکاه را اهلی کند:

***

چنین ویران شدن هرگز به آبادی نمی ارزد!

که در من رستگاری هم به آزادی نمی ارزد!

✔

جهان را رستگاری را خدا را هم به دست آور

اگر همسایه مغموم است، این شادی نمی ارزد!

✔

خدایی کردن و حتی جهانی خلق کردن نیز

تو وقتی در ازایش عشق را دادی نمی ارزد!

✔

محکم بمانید ای تمام جوجه اردک های زشت!

چیزی نمانده تا بپاشد از هم این رویای زشت!

✔

راه فروپاشی جادوی پر طاووس را

پیدا نخواهی کرد جز با کشف آن پاهای زشت!

✔

سرسبزی محضی که لذت می بری از دیدنش

در سطح مرداب است و تو، مسحور آن زیبای زشت!

✔

چیزی نمانده تا بکوچم سمت اقیانوس ها

چیزی نمانده تا رها گردم از این کابوس ها

✔

من مرغ دریایم که خواهم رفت از این باغچه

کی می کنم عادت به خودشیرینی طاووس ها؟

✔

یکجا نشینی، باتلاقی که در آن پیدا شدم!

در آن نرفتم من فرو مانند جلبک بوس ها!

✔

ساکت که از هر واژه  ی تو باج می گیرد جهان!

نه با زبان خوش که با تاراج می گیرد جهان!

✔

با طعمه ی احساس این صیاد قانون ناشناس

ماهی خوش باور در این امواج می گیرد جهان!

✔

هرگز نبوده مهربانی جز سر قلّاب ها

چون آدم به درد دل محتاج می گیرد جهان!

✔

من در این ساحل که دنیای خودم را ساختم

کشور افکار زیبای خودم را ساختم!

✔

گشتم و پیدا نشد هم باوری و بعد از آن

از خودم، مغرور تنهای خودم را ساختم!

✔

وقت لم دادن به سنگ است و تماشای درخت

بر همان سنگی که بودای خودم را ساختم!

✔

تیربرقی وسط جاده نبودم که شدم!

مانعی هر طرف افتاده نبودم که شدم!

✔

کی دلم خواست که آینده من این باشد؟

به بدی، این همه واداده نبودم، که شدم!

✔

بس که از دیدنم احساس خطر کرد رفیق،

اهل پوشیدن قلّاده نبودم که شدم!

✔

گرچه این باران همان ناقوس خوش آهنگ نیست!

گرچه این پاییز آن فصل طلایی رنگ نیست!

✔

گرچه این برکه همان برکه است اما از فریب

گشته مرداب حقیری، که به جز نیرنگ نیست!

✔

لعنت به این تعلل، جا ماندم از قطارم!

دیگر بلیت رفتن، تا خانه را ندارم!

✔

هر آرزو و خواهش، فریاد در خلاء بود

بی پاسخی از آنجا، فحاش و بی قرارم!

✔

دل در طلسم آهن، درد پرندگی داشت،

در غلظت تن خود، روحی پرنده وارم!

✔

احساس می کنم من، پروانه می شوم آه!

وقتی در این بیابان، پروانه ای بکارم!

✔