اشعار بهرام بهرامی

یک راه چاره مانده آنهم بی وفای سنگدل!

آه آن دگردیسی من، آن بی خدای سنگدل!

✔

با یک بلیت سوخته، در ایستگاه بی قطار

حتی نمی آید به گوش من، صدای سنگدل!

✔

به قله ی کوهی چنان مغرور دل بستم که بود

جای نجاتم عاشق خود، خودستای سنگدل!

✔

عمری شنا کردم تمام طول اقیانوس را

گویی خود مرگ است این؛ بی انتهای سنگدل!

✔

دنیا برای سنگدل ها بود و من شاعر شدم

مثل گلی ناجنس بین صخره های سنگدل!

✔

در بهترین حالت؛ اگر -کشتن- نباشد امتیاز

فرقی ندارد قاتل و شاعر برای سنگدل!

✔

از درد سقف روی سر، یا یک وسیله زیر پا

صحبت همین بوده برای هر دو پای سنگدل!

✔

نه می خورد نه می دهد بیرون مرا این باتلاق

بد دست و پایی می زنم، در این فضای سنگدل!

✔

از این تناقض دل بکن، بهرام دلسوزی کجاست؟

وقتی دلش سنگ است می سوزد کجای سنگدل؟

بهرام بهرامی