شعر نیمایی: گز
می توان لغزید، لغزش اعتبار ماست!
دشت اگر دریای شن های نرفتن هاست،
خودخوری کوه اگر از هر نگفتن هاست!
من گز سرسخت روئیده چو دشنامی به دنیا از دل سنگم!
من خود حرفم
من خود راهم
می توان لغزید و چیزی گفت
می توان لغزید و راهی رفت.
بهرام بهرامی
شعر نیمایی: فرسایش
سنگ ها و بوته ها
اعتبار دشت بی آب و درخت!
باز خواهم گشت روزی تا شما!
پل اگر باشد و یا سدّی به راه
شکر فرسایش به آنجا راهی ام!
سهل باشد راه رفتن یا که سخت!
بهرام بهرامی
شعر نیمایی:
مرده ها منتظرند!
آن علف های فرو رفته به هم
که از آن نفرت جاوید، یکی شان برهد!
و اگر مه بشود مانع دیدار درخت
با بزرگی و سرافرازی ناداشته شان
به خیالی که درختند، وزآن بالاتر
پی ابراز تن خود باشند!
بهرام بهرامی
صدای ثانیه
صدای پای عبور است!
نه ساعت این طبلی است!
که هر دقیقه ترا
شصت بار میدهد هشدار!
بهرام بهرامی
آسمان می داند!
ابر می داند!
دشت هم می داند!
من نمی دانم!
که چه باید بکنم!
من کجای سفرِ بارانم؟
من کجایِ هوسِ خواندن یک گنجشکم؟
در دل همهمه ی جشنِ طلوعی دیگر!
*
صبح، آدم برفی
از کلاغی رازِ بودن خود را پرسید!
زندگی جادوی خود را کرد!
من نخوابیدم ولی از دیدن یک برگ
در سحرگاهی که اعجاز تولد را
از طلسم برف تاریکی جدا می کرد،
یک علف ماندم
تا مبادا در سحرگاه طلوع رستگاری
لحظه ی موعودِ نابی که عقابِ انتقام خاک!
نوبتِ ما را به دنیا داد خواهد زد،
مگسی از سر شادی و غرور.
از دل باغی می کرد عبور.
✔ ✔ ✔
گوشه ای دید که کرمی خود را
به جلو می کشد اما با زور.
✔ ✔ ✔
رفت و بالای سر کرم نشست
غرق در شهوت ابراز غرور.
✔ ✔ ✔
گفت : ای جثه ی مفلوک و حقیر
که در این منظره هستی کر و کور.
✔ ✔ ✔
هست دنیای تو یک برگ درخت
بی خبر مانده ای از عالم دور.
✔ ✔ ✔
هیچ دیدی که چه شکلی است جهان؟
از کجا می کنی این لحظه عبور؟
✔ ✔ ✔
طلسم
.. و من به بودن خود می دهم ادامه هنوز
به قایقانگی ام!
اگرچه رودخانه ی ما
به فکر خودکشی ماهیان سردرگم
به دست توطئه ی آبشار دیوانه است!
و به سرودن خود می دهم ادامه هنوز
از بهار جاویدان
که می کند همه ی شک و ترس و نفرت را
از طلسم یخ آزاد!
*
خار، یک دشمن لازم می خواست!
چشمه!
از جنگل سرسبز نگو!
سروِ افراشته ی جنگل بودن خوب است!
چه بهشتی است که بر شانه ی تو
گاه یک جغد بسازد لانه
یا که انجیر بچیند میمون!
رستگاری است تمام جنگل!
ولی از جنگل سرسبز نگو!
*
لذتِ آلودنِ دریا؟
خود دلیل بودن من بود؟
*
این منم یک گوشه از انبوه چون من ها
جلبکی تنها!
*
موج را نادیده، می جنبیم، می جنبیم.
هر که حجمش بیشتر، از وسعت دریا
سهم وسع بیشتر دارد!